Alles verloopt super, het is vakantie, ik heb eindelijk m'n ukelele (Jaja :D), ik word volgend jaar gezet in de klas van Lotte. Maar moet ik nu blij zijn?
Zo'n gevoel had ik op vakantie ook, de eerste week liep vlekkeloos (Knappe jongens, toffe mensen, vriendengroep, schattige kindjes...), maar na één week was alles voorbij, mijn vakantie stortte in, ik wist niet op welk moment ik welke gevoelens moest hebben, ik telde dag voor dag, op sommige momenten uur voor uur, minuut voor minuut, allemaal hopend dat het snel voorbij zou zijn. En weet je waarom? Allemaal omdat (denk ik) een jongen me leuk vindt. Allemaal terrecht als je dat een knettergekke reden vindt, maar het zit allemaal niet zo simpel. Ik ken hem al sinds m'n 6/7 jaar, we waren op vakantie, voor de eerste keer eens ergens anders dan naar Sardinië (We hebben daar familie wonen, vroeger, toen ik nog niet schoolplichtig was, gingen we naar daar in mei, en, nee, wij hebben geen meivakantie in België, naartoe, omdat het in te zomer daar te warm is, zeggen ze.) Dus gingen we naar de Provence (nu nog steeds trouwens), Domaine de Bertrandy. Natuurlijk duurde het niet zo lang voor je daar vrienden maakt, vermits het een domein was voor Belgen. En onze vriendschap kwam eigenlijk door mijn pa, die me vertelde over een jongen die ook een gameboy had (ik was die tijd gameboy gefreakt). Hij zat op het bankje onder de grote klimboom, voor de twee gîtes vooraan, (ik vertel btw hetgeen wat ik me herinner, het kon ook anders zijn) ik ging naast 'm zitten en begon tegen hem te babbelen. Al snel werden we beste vrienden en was ik verliefd (jeweetwel, zo van die kleine-kindjes liefde). Toen hij vertelde dat hij een vriendinnetje had, brak m'n hart (ookal was ik daar nog veel te jong voor) maar ik was nog steeds verliefd op hem. Tijdens ons derde jaar op Bertrandy gingen we 3 weken, de eerste week was Gijs en de rest van onze vriendengroep er nog niet, in die week ontmoette ik Gerard. Hij was een goede vriend voor me, niet meer, maar toen de zussen van Gijs en nog een meisje van onze vriendegroep me zaten te ondervragen, flapte ik eruit dat ik op Gerard was. Het excuus was zo goed dat ik het zelf ook al begon te geloven. Het jaar daarna waren Gerard en ik samen, dat duurde twee jaar en 7 maanden (ong), hij mailde me dat het over was niet veel voor februari. Ik was er kapot van, zeker toen ik merkte dat hij het had uitgemaakt omdat hij een ander had (wat hij me niet had verteld). We zagen elkaar niet vaak, hij had het recht om op iemand anders verliefd te worden, maar dat mocht hij me dan wel ff zeggen, ik was woedend. Niet veel later kwam uit dat Gijs wél op me verliefd was toen, toen we 6 waren en amper wisten wat 'verliefd zijn' eigenlijk betekend. En nu, dit jaar, tijdens vakantie, we zaten ondertussen al op een ander domein (wel dezelfde eigenaars), juist in die tweede week ... We keken film, hij legde een kussen op m'n schoot en ging er met z'n hoofd op liggen, heel onschuldig. De volgende avond weer, maar hij wreef met z'n hand op m'n knie (zo leek het allessinds toch). De avond daarna gebeurde er niets, het was de quatorze juillet, maar die avond daarna ... hij legde z'n hoofd op m'n schouders, dan z'n hoofd op m'n schoot (natuurlijk zonder kussen), hij pakte m'n hand vast ... zo bleven we even zitten, verder gebeurde er niets, toch niet vanbuiten, maar vanbinnen woedde er een grootse storm vol verwarde gevoelens, ik wist niet wat te zeggen, wat te doen. Maar ik liet z'n hand los, of dat nu een goed idee was of niet, ik stond op, zei dat ik ff iets moest doen, glimlachte, stapte weg m'n kamer in. Ik deed alsof ik rommelde. Maar na enkele seconden stopte ik al, ik liep de keuken in, deed alsof ik iets zocht. Het viel vast heel erg op, ik ben ook zo stom geweest.
Daarna gebeurde er niets meer, maar dan ook niets meer, en toen had ik pas het gevoel dat m'n vakantie begon, en wou ik niet meer naar huis, hoe gemeen dat ook mag klinken ...

